Een Verslag van de Turkse Grens

Nu Turkije waarschijnlijk binnen enige jaren lid wordt van de Europese Unie (EU), vraagt menig burger zich af, hoe het gesteld is met de bewaking van de oostgrens van dat land.

De grens van Turkije met o.a. Syrië, Irak en Iran wordt dan immers buitengrens van de EU en daarmee EU-vangnet voor smokkelaars en andere ongewenste bezoekers.

Als onderdeel van zijn reis van Kaapstad naar Istanboel had dorpsgenoot Jur H. samen met mijn reisvriendin Coosje het genoegen om eind februari jl. met een lijndienstbus van Aleppo in het noorden van Syrië naar Antakya (het Antiochië in de Bijbel) in het uiterste zuiden van Turkije te reizen en te ervaren hoe het met de Turkse grenscontrole daar gesteld is.

De Turkse grensbewaking maakt op het oog een solide indruk. Wachtposten op strategische heuvels, veel prikkeldraad, zelfs schuttersputten versterkt met zandzakken alsof morgen de oorlog zou uitbreken.

En uiteraard de nodige militairen voorzien van een geweer. Aan Syrische zijde echter niets van dit alles. Onze bus, gevuld met ca. 15 Syrische mannen, een Syrische vrouw en een Australiër, stopt bij het kantoor van de Turkse marechaussee.

De chauffeur verzamelt de paspoorten van alle passagiers die kunnen blijven zitten. Tien minuten later komt de man terug met een papiertje waarop staat dat ik een visumzegel ter waarde van $ 10, - moet kopen als belasting om Turkije binnen te mogen.

Hetzelfde gebeurt met Coosje en de Australische passagier. De Syriërs mogen gratis Turkije binnen.

Ik voldoe uiteraard aan het verzoek van bevoegde zijde en verlaat de bus om in een klein houten gebouw het zegel te kopen. Het zegel geef ik aan de chauffeur en ga weer in de bus zitten.

Na een kwartier komt de chauffeur terug en deelt de paspoorten uit. Het visumzegel dat ik gekocht heb, is keurig in mijn paspoort geplakt met een datumstempel van de Turkse marechaussee er op.

Niemand controleert echter, of het pasoort echt van mij is, niemand controleert of alle passagiers een stempel gekregen hebben en niemand controleert, of er geen illegalen in de bus zitten. Ik heb zelfs geen Turkse marechaussee gezien!

De bus kan echter nog niet verder rijden, want we moeten de douane nog passeren en dat blijkt een tijdrovende aangelegen- heid.

Er staan 3 bussen vóór ons te wachten. Wanneer onze bus na 45 minuten aan de beurt is, moeten alle passagiers de bus uit en worden de bagageruimen geopend.

Slechts 2 tassen worden op het inspectieplateau gelegd, maar niet bekeken. Een douane-ambtenaar loopt vluchtig door de bus.

Niemand wordt iets gevraagd, geen bagagestuk geïnspecteerd. Na 15 mintuten rondhangen, kunnen we verder rijden.

Honderd meter voorbij de douane stopt de bus onverwacht om de Syrische vrouw te laten instappen met 10 plastic zakken die ze vóór de grens niet bij zich had. Naar de inhoud kan men slechts gissen. Misschien sigaretten. De bus rijdt Turkije binnen. In het eerste dorpje waar we doorheen rijden, stopt de bus. De Syrische dame zet de zakken uit de bus, waar 2 wachtende mannen ze in ontvangst nemen. De bus met Syrische dame rijdt verder. Ik ben 2 ervaringen rijker.